കരുണാ മുരളീധാരാ മനസി നിറയ്‌ക്കുക കണ്ണാ കരുണാ മുരളീധാരാ… ഗോകുലമണിയും മണിയും നീയേ ഗോപികാ ഹൃദി നിനവും നീയേ വൃന്ദാരണ്യപ്പൂക്കളില്‍ നിറവും മണവും മധുവും നീയേ കാളിയമര്‍ദ്ദക […]

കരളുറപ്പുള്ള പഥികരേ നിങ്ങളീ കഠിനമാർഗ്ഗം വരിക്കുവാൻ പോരുക ഇളവൊരൽപ്പവുമില്ലാത്ത യാത്രയിൽ അണിനിരക്കുവോർക്കൊപ്പം ഗമിക്കുക (2) പിറവി തന്നൊരീനാടിന്റെ വൈഭവ പുലരിതേടുന്നൊരീ സംഘ യാത്രയിൽ അകമെരിച്ചു തെളിച്ചവിളക്കുമായ് ഇരുളുതാണ്ടി

കന്യാകുമാരി കടല്‍ തിരമാലകള്‍ മണ്ണില്‍ കുറിക്കുന്നതെന്താണ് ? നമ്മുടെ ഭരതമോന്നാണ് അതില്‍ നമ്മളെല്ലാ വരുമോന്നാണ് (2) കാശ്മീരിന്‍ കുങ്കുമപൂവനങ്ങള്‍ കാറ്റില്‍ പരത്തുന്നതെന്താണ് ? നമ്മുടെ ഭരതമോന്നാണ് അതില്‍

കഠിന കണ്ഠകാകീർണമാണെങ്കിലും വെടിയുകില്ല ഞാനീവഴിത്താരയെ അനുഗമിക്കില്ല മറ്റൊരു പാതയെ പകയുമീർഷ്യയും നഞ്ഞു പുരട്ടിയ പരുഷതയുടെ മുള്ളുകളേൽക്കയാൽ പദയുഗങ്ങള്‍ ചുടുചോര വാർക്കിലും വെടിയുകില്ല ഞാനീവഴിത്താരയേ അനുഗമിക്കില്ല മറ്റൊരു പാതയെ

ഒരു വരത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം വ്രതമെടുത്തവരാണു നമ്മള്‍അതിനു ജീവിതമാകമാനം സ്വയമുഴിഞ്ഞവരാണു നമ്മള്‍ ഇഷ്ടദേവതയൊന്നു മാത്രം ദിവ്യഭാരത മാതൃഭൂമിബീജമാന്ത്രമുപാസനക്കായ് നാം ജപിപ്പതു സംഘമന്ത്രംപൂക്കളായ്‌ വിടരാന്‍ തുടങ്ങും തരുണകോമള ജീവിതങ്ങള്‍ബലമുദാത്തസുശീലമെന്നീ

ഒരു കൊച്ചു കൈത്തിരി കത്തിച്ചു വെക്കുവിന്‍ പെരുകുമിരുട്ടിന്‍ ഗുഹാന്ത്വരത്തില്‍ അതില്‍ നിന്നോരായിരം പൊന്‍ദീപനാളങ്ങള്‍ ഉയരട്ടെ പുലരട്ടെ പുണ്ണ്യപൂരം . അടിമത്ത കാലത്തിന്‍ അവശിഷ്ട ദുഖഃങ്ങള്‍ അകവും പുറവും

ഒരാദർശദീപം കൊളുത്തൂ കെടാതായതാജന്മ കാലം വളർത്തൂ അതിന്നായഹോരാത്രമേകൂ സ്വജീവൻ്റെ രക്തം ഒരാദർശദീപം കൊളുത്തൂ അതേ ധന്യമാക്കൂ നരത്വം അതേ മർത്യജന്മം ചിരഞ്ജീവമാക്കൂ അതേ ഘോരരാത്ര്യന്ധകാരത്തിമിർപ്പെത്തകർക്കൂ ഒരാദർശദീപം കൊളുത്തൂ

ഏകനിഷ്ഠസേവകനായ് ഞാൻ മോക്ഷമെന്തുവേറെ? വരികയായ് ഞാൻ നിന്നുടെ പിന്നിൽ നീ ഗമിക്കൂ മുന്നിൽ ജീവിതത്തിൻ പൊരുളറിയാതെ, ഭ്രാന്തനെന്നപോലെ അലഞ്ഞലഞ്ഞെന്‍ ജീവൻ പാഴായ്, പോയിടുന്ന കാലേ നിന്നനര്ഘമാം സന്ദേശം

എൻ ജൻമഭൂമി തായേ എൻ കർമ്മ ഭൂമി നീയേ എൻ പുണ്യ ഭൂമി തായേ എൻ കർമ്മ ഭൂമി നീയേ വാഴ്വ്വാമലർതനെ ഉൻ തിരുവടിതനിൽ പടൈത്തോം ഏഴേഴു