അവൻറെ തൃപ്തിക്കായി ധൃതരാഷ്ട്രർ വീണ്ടും പാണ്ഡവരെ പകിട കളിക്കാനായി ക്ഷണിക്കുന്നു. യുധിഷ്ഠിരൻ ഭയമേതുമില്ലാതെ, ഇതിൽ അടങ്ങിയിട്ടുള്ള വഞ്ചന അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു. അങ്ങനെ വീണ്ടും പകിട കളി ആരംഭിക്കുന്നു. […]

തപോമധ്യേ അർജുനനെ ഒരു കാട്ടുമൃഗം ആക്രമിക്കാൻ വന്നു. അർജുനൻ ആ മൃഗത്തെ അമ്പെയ്തു. അതേസമയം കാട്ടു വാസിയായ ഒരു വേടനും ആ മൃഗത്തെ അമ്പെയ്തു. ആ വേടൻ

പാണ്ഡവർ കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന സമയത്ത് ഒരുദിവസം യുധിഷ്ഠിരന് വല്ലാത്ത ദാഹം വന്നു. വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ നകുലനെ അയച്ചു. നകുലൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ കുളത്തിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ഭയങ്കര

അങ്ങനെ ഒരു വലിയ പോരിനുള്ള പുറപ്പാടായി. കർണ്ണൻ സുശർമ്മാവിനു സഹായം നിന്നു. വിരാട നഗരത്തിൻറെ രാജാവായ വിരാടൻ ആ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ വിഷണ്ണനായി. ഒരു വശത്ത് സുശർമ്മാവിൻറെ

ദ്രുപതൻ തൻറെ ദൂതനെ കൗരവ രാജ്യത്തിലേക്ക് അയച്ചു. ദൂതൻ അവരെ സമാധാനത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. പക്ഷേ ദുര്യോധനൻ സമ്മതിച്ചില്ല. കർണൻ ദുര്യോധനനെ പിന്താങ്ങി. ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും ധൃതരാഷ്ട്രരും ദുര്യോധനനെ

“കൃഷ്‌ണാ നീ പറഞ്ഞത് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽപ്പോലും എന്നെ വളർത്തിയത് അതിരഥനും രാധയുമാണ്, അതുകൊണ്ട് അവർ മാത്രമാണ് എന്നും എനിക്കെൻറെ അച്ഛനമ്മമാർ. ദുര്യോധനൻ ആകട്ടെ എത്ര ബഹുമാനവും

ധർമ്മയുദ്ധത്തിന് നിബന്ധനകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലാൾപ്പട കാലാൾപ്പടകളോടെ യുദ്ധം ചെയ്യാവൂ. ആരെങ്കിലും അഭയം ചോദിച്ചാൽ അവരെ കൊല്ലാൻ പാടില്ല. തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു നിബന്ധനകൾ. ഈ ധർമ്മയുദ്ധമുറകൾ എല്ലാവരും സ്വീകരിച്ചു. പിറ്റേദിവസം

പാണ്ഡവരുടെ പക്ഷം ഒത്തുചേർന്ന് എങ്ങനെ ഭീഷ്മരെ കൊല്ലാനാകും എന്ന് ചിന്തിച്ചു. പാണ്ഡവർ കൃഷ്ണനേയും കൂട്ടി ഭീഷ്മരെ കാണാൻ ചെന്നു. ഭീഷ്മർ: “വരൂ കൃഷ്ണാ വരൂ പാണ്ഡവരെ… എന്നിൽനിന്നും

പിറ്റേ ദിവസം കാലത്ത് കർണൻ സൂര്യഭഗവാനെ നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ ദേവേന്ദ്രൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണ വേഷത്തിൽ അവൻറെ അടുക്കൽ ചെന്നു. കർണ്ണൻ: “ബ്രാഹ്മണാ ഞാൻ അങ്ങേയ്ക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?” ബ്രാഹ്മണൻ: